Sinds Mees (4) naar de kleuterschool ging, merkten zijn ouders dat hij onrustig was bij het naar bed gaan. Vertellen over de schooldag vond hij lastig. Vader Tristan vertelt hoe Slaapklets daar verandering in bracht.
Hoe vindt Mees het om naar school te gaan?
“Hij gaat al negen maanden altijd met een lach naar binnen. Hij heeft het naar zijn zin, doet lekker mee en is met iedereen bevriend. Maar als we vroegen hoe het was, kwam er alleen ‘goed’ of ‘weet ik niet’ uit. Als hij na een drukke dag in bed lag, kon hij minutenlang heen en weer rollen in zijn bed of met zijn hoofd op zijn kussen bonzen. Toen raadde mijn zus, die basisschooljuf is, ons Slaapklets aan.”
Hoe gebruiken jullie Slaapklets?
“Wij eten ’s avonds altijd aan tafel en proberen daar iets leuks van te maken. Mees mag dan Slaapklets invullen. Hij noemt dat zijn ‘dagboek’ en komt er vaak zelf mee. Na het eten schrijven we op wat we die dag het leukste, het stomste en het grappigste vonden. Dat doen we in een potje en daarmee sluiten we de dag af. De opdracht van Slaapklets bewaren we voor het naar bed gaan.”
Wordt hij daar niet druk van, zo vlak voor het slapengaan?
“Wij merken juist dat zo’n opdracht hem helpt. De ene keer doen we een graafmachine na, de andere keer zijn we sumoworstelaars met kussens onder ons shirt. Als Mees daarna in bed stapt, hoor ik hem zuchten. Alsof het laatste restje energie eruit is geperst en hij eindelijk kan ontspannen.”
Wat vind je leuk aan Slaapklets?
“We begrijpen elkaar nu beter. Een keer kwam Mees chagrijnig thuis. We hebben het boekje erbij gepakt en toen kwam het hoge woord eruit: een jongetje had gezegd dat hij niet mocht meespelen, omdat hij te klein was. ‘Dat is niet leuk’, zei ik. ‘Wat heb je toen gedaan?’ Hij vertelde dat hij met een jongetje van zijn eigen leeftijd was gaan spelen. Uiteindelijk concludeerden we samen dat dat veel leuker was en dat hij de volgende keer weer met dat vriendje ging spelen.”
Wat mooi!
“Er is meer. Toen mijn oma was overleden, kreeg Mees ineens weer ongelukjes op school. We snapten maar niet wat er was, tot we weer met kletsen begonnen. Ik vroeg: ‘Wat vond je niet leuk vandaag?’ en hij zei: ‘Dat ik jou zag huilen, papa.’ Hij snapte niet waarom ik verdrietig was en dat maakte hem onzeker. Ik heb uitgelegd dat oma niet meer bij ons is, omdat ze een sterretje is geworden. En toen zei hij: ‘We kunnen ook elke avond de gordijnen open doen en even naar oma zwaaien. Dan hoef jij niet meer verdrietig te zijn.’”
Heeft Slaapklets je verrast?
“Ja heel erg. De opdrachten verrassen me elke keer. Maar de grootste verrassing is dat Mees opener is gaan praten. Hij begint nu uit zichzelf te vertellen en de liedjes te zingen van school. Misschien omdat hij nu weet dat het niet eng is om over zijn dag te vertellen.”