De dochter van Martine Beijerman was een moeilijke eter. Toen ze nog een peuter was had Martine daar echt moeite mee. “Ik dacht dat het een machtsstrijd was die ik moest winnen.” Tafelklets hielp haar gezin om meer ontspanning te vinden tijdens het avondeten.
Hoe ziet jouw gezin eruit?
“Ik ben getrouwd en heb een dochter van 15 en een zoon van 14 jaar. Ons gezin is heel hecht, maar er gebeurt ook veel. Mijn man moet vaak reizen voor zijn werk en als gezin zijn we ook avontuurlijk. Zo hebben we zes jaar in Connecticut gewoond. Dat was ook de fase waarin ik Tafelklets ging gebruiken.”
Waarom?
“Juist omdat er zoveel gebeurde, wilde ik het tafelmoment heilig maken. Ik houd heel erg van koken, maar ik had niet de beste eters. Ontbijt en lunch waren altijd prima, maar zeker als mijn man op reis was, vond ik het avondeten een ongezellig moment. Ik wilde dat de kinderen hun groente aten, zij niet. Het was elke avond strijd.”
Frustrerend.
“Nou, inderdaad. In mijn hoofd hoorde ik ook de stemmen van mijn ouders: ‘Je kind moet dit toch gewoon kunnen eten?’ Zelf had ik meegekregen dat je één ding mocht kiezen dat je niet lekker vond en de rest at je gewoon. Daar had ik ook nooit problemen mee gehad. Maar ik merkte bij mijn dochter wel echt een fysieke reactie. Warme groenten gingen gewoon niet.”
Hoe kwam je aan Tafelklets?
“Een vriendin deed Tafelklets met haar dochter en raadde het ons aan. Ik heb het boekje meegenomen toen we naar de VS verhuisden.”
Wat deed Tafelklets voor jullie?
“Het werkte als een soort bliksemafleider. Tafelklets is iets wat je samen doet, en dat hielp enorm. De kinderen vonden het heel leuk dat ze een pagina mochten invullen. En de vragen en opdrachten zorgden voor een betere sfeer aan tafel.”
Hoe is het nu met het eten thuis?
“Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik mijn verlangen naar kinderen die alles met plezier eten moest loslaten. Ik wilde deze strijd om het wel of niet eten van groenten niet langer de sfeer laten bepalen. Als ouder hebben we soms het gevoel dat we alles voor onze kinderen moeten kunnen fixen. Cijfers, vrienden, sporten, eten. Maar uiteindelijk is elk kind een individu dat een eigen pad kiest.”
Hoe ziet dat eruit in de praktijk?
“Op een dag zei ik tegen mijn dochter: “Ik wil je voorkeuren graag respecteren, maar ik vind het ook jammer, want ik heb moeite gedaan voor dit gerecht.” Het hielp al om dat uit te spreken. Ik accepteer nu dat mijn dochter niet geniet van een groenteschotel. En eigenlijk is dat best goed uitgepakt. Haar palet wordt breder, ze eet supergoed overdag en ik hoef me geen zorgen te maken of ze vitaminen tekort komt. En ze bedankt me heel lief als ik gekookt heb, of ze het zelf nu echt lekker vindt of niet.
Wat wel grappig is: mijn zoon is stiekem helemaal niet zo’n moeilijke eter! Hij kopieerde toen hij klein was het gedrag van zijn oudere zus, maar inmiddels genieten we samen van de mooiste gerechten.”