Tamara Kerssens, is rouw- en verliesbegeleider voor kinderen. Hoe praat je met kinderen over zware onderwerpen? En waarom is het fijn voor kinderen om een neutrale derde te hebben tegen wie je alles kan zeggen?
Wat voor werk doe jij precies?
“Ik help kinderen tussen de 6 en 16 jaar met rouw en verlies. Dat kan met de dood te maken hebben, zoals het overlijden van een ouder of grootouder, maar ook levend verlies zijn. Zo begeleid ik een jong meisje wiens zus een ongeneeslijke ziekte heeft. En ik zie ook veel kinderen van gescheiden ouders.”
Waarom komen ze bij jou?
“Mensen zijn zich er steeds meer van bewust dat rouw en verlies iets met je doen. Ouders zeggen weleens: ‘Het lijkt alsof het goed gaat met mijn kind, maar wat is jouw beeld?’ Bij mij kunnen kinderen alles zeggen en delen. Vaak komen er in de gesprekken dingen bovendrijven die hun ouders niet hadden gemerkt. Of ze lopen met vragen rond die ze niet durven stellen.”
Heb je daar een voorbeeld van?
“Veel kinderen vragen zich af of het wel oké is als ze plezier hebben, terwijl ze eigenlijk verdrietig horen te zijn.”
Wat zeg jij dan?
“De roeibootmetafoor uit Verliesklets werkt hier supergoed. Peddel je alleen maar met links of rechts, dan draai je in kringetjes rond. Met alleen verdrietig of alleen vrolijk zijn, komen we dus nergens. Je hebt ze allebei nodig om vooruit te komen. Dat is vaak een enorme eye-opener.”
Waarom durven kinderen zo’n vraag niet aan hun ouders te stellen?
“Ze willen hun ouders niet belasten. Papa of mama is al zo verdrietig.”
Moet je als ouder je verdriet dan wegstoppen?
“Nee, kinderen hebben er behoefte aan om ons verdriet te zien, zodat ze weten dat ze niet de enige zijn. Tegelijkertijd moet je wel blijven uitstralen naar je kind dat jij het kan dragen. Jij bent de ouder en je kind hoeft niet voor jou te zorgen.”
Verlies en rouw zijn zware onderwerpen. Hoe praat je daarover met een kind?
“Ik zorg ervoor dat het laagdrempelig voelt en deel altijd iets over mezelf. Mijn hobby’s, mijn huisdieren, dat soort dingen. Ik zet graag spelmethodieken in, die mij inzicht geven in hun belevingswereld. Dan kan ik snel de diepte in, zonder dat het voor een kind voelt als iets zwaars. Soms doen we een spelletje zoals dammen of tekenen we samen, terwijl we over van alles kletsen.”
En gebruik je ook weleens Verliesklets?
“Ja, vaak ter inspiratie vlak voor een sessie. Als ik het bijvoorbeeld over een rouwtaak ga hebben, bijvoorbeeld ‘beseffen dat iemand er niet meer is’, blader ik in Verliesklets voor ideeën. En aan het eind van het traject doe ik Verliesklets weleens cadeau, zodat ouders samen met hun kind verder kunnen. Veel ouders denken dat bij rouw een zwaar therapietraject hoort, maar dat is niet per se het geval. Met vier gesprekken kan het al een stuk lichter worden. Kinderen zijn enorm geholpen als ze hun verhaal kwijt kunnen en handvatten krijgen om met hun verlies om te gaan.”
Meer weten over Tamara en haar praktijk? Kijk op tk-coaching.nl